Yerli ve Yabancı Bilim Adamları

Fatin Gökmen Kandilli Rasathane

abdelk — Mon, 04 Apr 2011 21:31:26 +0000

Kandilli Rasathanesi kurucusu ve ilk yönetmeni Fatin Gökmen
İLK RASATHANE VE SONRASI

Osmanlı dünyasında kurulan ilk rasathane Takiyeddin’in kurduğu İstanbul Rasathanesi’ydi. Sultan III. Murad’tan alınan irade ile kurulan rasathane, devrin şeyhülislâmının rasadın getireceği uğursuzluklardan bahsetmesi üzerine yine padişah emriyle yıktırıldı. 1868 yılında İstiklal Caddesi’nde bir apartmanda çalışmaya başlayan ikinci rasathane, Rasathane-i Amire de ilk kurulan rasathanenin akıbetine uğrayarak 31 Mart 1909 ayaklanmasında tahrip edildi.
Ayaklanma sonrası yeni kurulan hükümet Fatin Gökmen’i Rasathane-i Amire müdürü olarak tayin etti ve rasathane yeri bulmakla görevlendirdi. Gökmen (1878-1955) bugün rasathanenin bulunduğu İcadiye Tepesi’ne yerleşmeye karar verdi. Rasat çalışmaları burada 1911 yılında başladı. Muvakkithane ve müneccimbaşılık kurumlarının kaldırılmasıyla 1926 yılından itibaren Hicri takvimin hesaplanması görevi de rasathaneye verildi. 1982 yılında Boğaziçi Üniversitesi’ne bağlanan kurum, Kandilli Rasathanesi ve Deprem Araştırma Enstitüsü adını aldı. Rasathane müdürü Gökmen görevi boyunca astronomi, matematik ve coğrafya tarihine ait belgeleri, gerek orijinal gerekse çeviri olarak yazılmış veya zamanın müneccimbaşıları tarafından hazırlanmış el yazmalarını kendi çabalarıyla biriktirdi ve zamanla ortaya değerli bir koleksiyon çıktı.
http://www.uzaybilimleri.net/rasathane%E2%80%99deki-el-yazmalari.html
Fatin Gökmen, bütün ömrünü, Kandilli Rasathanesi’ni geliştirmeğe hasretmiştir. Yaptırdığı binalardan birini de astronomi ile ilgili çok değerli yazma bir koleksiyon ihtiva eden rasathane kütüphanesine tahsis etmiştir. Kütüphaneye, Kitapçı Raif Yelkenci’yi memur ederek yazma astronomi kitaplarını topladığı gibi yerli ve yabancı bilim eserlerini de getirtmiştir. Bu kütüphane de onun muazzam bir eseridir. Fatin Gökmen, kütüphanedeki bütün kitapları incelemiş ve tavsiflerini tek tek birer kağıda yazıp ilgili kitabın içine koymuştur. Bu kütüphanenin fihristi yerindedir. Kütüphane’den başka eski gözlem aletlerinden meydana gelen bir de müze kurmuştur. Fatin Hoca, Arap ve Fars dillerini çok iyi biliyor, bu dillerde yazılan her eseri okuyup anlayabiliyordu. Başta Fransızca olmak üzere İngilizce ve Almanca’yı da o dillerde yazılmış eserleri okuyup anlayabilecek derecede biliyordu. Introduction to the History of Sciences adlı eseriyle bilim tarihinde çığır açan George Sarton 1952 yılında Türkiye’ye geldiğinde, Kandilli Rasathanesi’ni ziyaret edip, Fatin Hoca ile görüşmüştür.
Fatin Hoca’nın vefatından sonra, talebeleri ve tanıdıkları şahsiyetiyle ilgili pek çok yazı yazmışlardır. Hocası Zalih Zeki, “En mühim eserim, yetiştirdiğim Fatin Efendi’dir.”, talebesi Hüsnü Hamid Dilgan, “Teorik ve tatbiki astronomide derin bir vukuf ve sezişe sahibdi.”, bir talebesi “Salih Zeki Riyaziye okulunun mühim bir rüknüdür.”, İstanbul Üniversitesi Astronomi Enstitüsü Müdürü W.Gleissberg, “Türkiye’de astronomi ilmini tanıtan ve uzun müddet bu alanda çalışan bir ilim adamıdır.”, “Ragıp Akyavaş, “Salih Zeki’nin yetiştirmesi ve Dârülfunun’un ilk mahsulüdür. Düşünen kafası Salih Zeki’nin elinde gelişmiş ve Dârülfunun’un havasıyla bezenmişti.”
http://www.bilkent.edu.tr/~sertoz/turk/FatinGokmen.pdf
http://www.kandilli140yil.com/Tr/kandilli.asp?PageName=tarihce

http://www.bilimtarihi.org/eski/009.htm

http://astom.omu.edu.tr/as_kronoloji.html

Heinrich Friedrich Emil Lenz (2,12,1804–2,10,1865)

abdelk — Thu, 28 Oct 2010 08:22:15 +0000

He was a Russian-German-Estonian physicist most noted for formulating Lenz’s law in electrodynamics in 1833.
Lenz was born in Dorpat (now Tartu), the Governorate of Livonia, in the Russian Empire at that time. After completing his secondary education in 1820, Lenz studied chemistry and physics at the University of Dorpat. He traveled with the navigator Otto von Kotzebue on his third expedition around the world from 1823 to 1826. On the voyage Lenz studied climatic conditions and the physical properties of seawater. The results have been published in the “Memories of St. Petersburg Academy of Sciences”.
After the voyage, Lenz began working at the University of St. Petersburg, Russia, where he later served as the Dean of Mathematics and Physics from 1840 to 1863 and the Rector from 1863 until his death in 1865. Lenz had begun studying electromagnetism in 1831. Besides the law named in his honor, Lenz also independently discovered Joule’s law in 1842; to honor his efforts on the problem, it is also given the name the “Joule–Lenz law,” named also for James Prescott Joule.
Lenz eagerly participated in development of the electroplating technology, invented by his friend and colleague Moritz von Jacobi. In 1839 Lenz produced several medallions using electrotyping. Along with the electrotyped relief produced by Jacobi the same year, these were the first instances of galvanoplastic sculpture.[1]
Lenz died in Rome, Italy, after suffering from a stroke.

1001 İcat sergisi açıldı

abdelk — Fri, 20 Aug 2010 21:42:15 +0000

İslam Medeniyeti’nde Bilim ve Teknolojinin 7 ile 17. yüzyıl arasındaki 1000 yıllık serüvenini aktaran uluslararası sergi Londra’dan sonra İstanbul’da açıldı.
BÜYÜK BULUŞLAR
Lagari, İbn Firnas, İbn Sînâ, El-Cezerî, Mimar Sinan, Hezarfen… Büyük buluşlara imza atmış olan bu İslam alimlerinin pek bilinmeyen eserleri, 1001 İcat sergisinde bir araya geldi. Sultanahmet Meydanı’nda açılan sergide bilim tarihine ışık tutacak birçok eserin yanı sıra teknolojinin yardımıyla geçmişe uzanan sanal tarihi yolculuklar da yapılabiliyor. Sergi, 5 Ekim 2010 tarihine kadar ücretsiz olarak gezilebilecek.
Merkezi Londra’da bulunan ve dünyanın birçok yerinden bilim adamının üye olduğu Bilim,Teknolojive Medeniyet Vakfı (FSTC) tarafından gerçekleştirilen ’1001 İcat’; Müslümanların tıp, astronomi, şehir, ticaret, coğrafya başta olmak üzere pek çok alandaki buluşları ile günümüz bilim ve teknolojisinin temellerini ele veriyor. Topkapı Sarayı Gülhane Parkı’nda yer alan İslam Bilim ve Teknoloji Tarihi Müzesi’ne yolu düşenler, 1001 İcat sergisine daha kolay intibak edecek. Zira müzedeki eserlerin benzerleri ve daha pek çok farklı buluş sergide karşımıza çıkacak. Eserlerin en önemli özelliği ise interaktif olması. Kısacası sergilenen eserleri günümüz teknolojisinin imkânlarını kullanarak çocuksu bir merakla kurcalayabileceksiniz.

Londra’da açık kaldığı süre içinde 400 bin kişi tarafından ziyaret edilen sergi ev, alışveriş, okul, hastane, şehir, dünya ve evren başlıklı yedi ayrı bölümden oluşuyor. 1206 yılında Türk bilim adamı İsmail El-Cezeri tarafından tasarlanan 6 metre yüksekliğindeki ve dev bir saat kulesini andıran ‘Fil Saati’ maketi, günümüz optik bilimine ışık tutan ve ‘karanlık oda’ olarak adlandırılan İbn Heysem’in 11. yüzyıla ait buluşu, Çinli Müslüman Zheng He tarafından inşa edilen yelkenli gemi, enerji tasarruflu Bağdat evi, El-İdrisi’ye ait 3 metre uzunluğundaki dünya haritası ve çok sayıda cerrahi alet sergide yer alan eserlerden. Bunun yanında kısa filmler, belgeseller de meraklısını bekleyecek. Sergi vesilesiyle İslam dünyasının bilimdeki seviyesinin bilinenin aksine çok zirvelerde olduğu bir kez daha gözler önüne serilecek.

Sergiyi gerçekleştiren Bilim, Teknoloji ve Medeniyet Vakfı (FSTC) Başkanı Prof. Dr. Salim Al-Hassani, İslam medeniyetinin bilim ve teknolojiye yaptığı katkıyı gelecek kuşaklara aktarmak için serginin büyük önem taşıdığına dikkat çekerek, “Lagari’nin roket gücüne dayanan uçuşları, El-Cezeri’nin filli su saati, Hezarfen’in yapma kanatlar ile uçuşu, Mimar Sinan’ın mimari dehası ve birçok bilimsel eser sergide.” diyor. ALJ Sosyal Sorumluluk Uluslararası Programlar Başkanı Fady Jameel ise 1001 icat sergisinin, bilim adamlarının günümüz dünyasının mühendislik, tıp ve mimarisine katkılarını interaktif bir şekilde ortaya koyduğunu söylüyor. ALJ Sosyal Sorumluluk’un desteğiyle düzenlenen ve 5 Ekim’e kadar ziyaret edilebilecek serginin İstanbul’dan sonraki durağı ise Amerika olacak.

Güneşten elektrik üretim PV kursu

abdelk — Thu, 18 Mar 2010 05:11:53 +0000

Empati eğitim kurumları Eskişehirde bir ilke imza atıyor.
PV Fotovoltaik konusunda ülkemizde ve yurtdışında eğitimler veren Fotoelektron Eğitmeni Deniz Selkan Polatkan temel seviye eğitim için Eskişehire geliyor.
Tarih:3 Nisan 2010
Yer: Empati Eğitim kurumları
Konu: Güneş elektriği “Fotovoltaik Temel bilgiler” Eğitimi
Katılım ücreti:50TL
katılım sertifikası verilecektir
İletişim:
Empati eğitim kurumları-Eskişehir Temiz Enerji
Tel: 230 2211- 2308044
Cep tel: 05057659515- 05054007927
Adres: İstiklal mahallesi reşadiye cami karşısı, Günaydın kırtasiye üstü. Merkez İşhanı Kat:3

Halil İnalcık

abdelk — Thu, 04 Mar 2010 22:30:38 +0000

26 Mayıs 1916’da doğan İnalcık’ın çocukluğu savaş dönemlerine rastlar.
Halil İnalcık hocamızın son konferansını dinlemek için tıklayın…..
Babası Seyit Osman Nuri 1905’te Kırım’ı terk ederek İstanbul’da yerleşmiş ve
Bahriye binbaşısı Seyit Osman’ın kızı Bahriye Hanım ile evlenmiştir. Osman
Nuri’nin milliyetçi akımların önde gelen liderlerinden Yusuf Akçura ve Sadri
Maksudî ile yakın dostluğu olmuştur. Aile 1924 yılında genç Cumhuriyetin
başkentine yerleşir. Gazi İlkokulunda öğrenime başlayan İnalcık, renkli yaşam
öyküsünü ayrıntılı bir şekilde öğrendiğimiz Tarihçilerin Kutbu anılarında Atatürk
devrimlerinden “Şapka İnkılabından sonra okulda kalpaklarımızı yere çaldık”
şeklinde söz etmektedir.
Halil İnalcık is the leading historian of the Ottoman Empire. He was born in Istanbul in 1916. He entered Balıkesir Teacher Training School and then Ankara University, Faculty of Language, History and Geography, Department of History (1940). He completed his PhD. in 1943 in the same department. His Ph.D. thesis is on the Bulgarian question in the late Ottoman Empire. He entered the same school as an assistant, then he became assistant professor in 1946 and after his return from teaching in London University for a while, he became a professor in the same department in 1952
1936’da Cumhuriyetin ilk üniversitesinin nüvesini oluşturacak olan Dil ve
Tarih-Coğrafya Fakültesi’nin kurulmasından sonra, 500 başvurudan seçilen 40
öğrenci arasından İnalcık sınavı birincilikle kazanmıştır. Çöken bir
imparatorluktan bir ulus devlet yaratmak, her şeyden önce Türk tarihinin, Türk
kültürünün araştırılmasını gerekli kılıyordu. Bu misyon da Dil ve Tarih-Coğrafya
Fakültesine yüklenmişti. Nazi Almanyasından kaçan ünlü profesörler fakültede
ders veriyorlardı. İnalcık, fakülteye ilk girdiğinde Sinoloji’ye yönelmeyi
düşünmüş fakat el değmemiş Osmanlı Arşivlerindeki belgeler, Uygarlık Tarihi,
Kurumlar Tarihi, kendisinin daha fazla ilgisini çekmiştir. 1940 yılında mezun
olduktan sonra fakültede asistan olarak kaldı. Tanzimat ve Bulgar Meselesi
konulu doktora tezi yurt dışında da yankı uyandırdı.
İnalcık’ın tarihçiliği üzerinde Ortaçağ Tarihi derslerini aldığı Fuad Köprülü
ve Ömer Lütfi Barkan’ın İktisat Tarihi üzerindeki çalışmaları etkili olmuştur.
1930’larda Fransız Annales okulu ile toplumsal tarihin ön plana çıkması,
Braudel’in Akdeniz Dünyasına ilişkin yorumları İnalcık’ın eserlerinde akis bulur
ve tarihçiliğine yeni boyutlar kazandırır. Doğu Akdeniz’in Braudel’i ise Hoca
olmuştur.
Farsça, Arapça gibi kaynak dillerinden başka Fransızca, İngilizce, Almanca
gibi modern dilleri bilmesi Osmanlı Arşiv belgelerinin dışında Batı Tarihçiliğini
de yakından takip etmesini sağlamıştır. Bütün bu birikimleri ve olayları
dönemlerinin değer yargılarıyla ele alarak, eleştirel yaklaşımı ve kuvvetli bir
mantık süzgecinden geçirmesi onu uluslar arası platforma taşıyarak Osmanlı
tarihçiliğinin en önde gelen ismi yapmıştır.
1954 yılında yayınladığı, arşivlerimizdeki 1432 tarihli en eski tahrir defteri
olan Arvanid Sancağı İcmal Defteri (Hicrî 835 Tarihli Suret-i Defter-i Sancak-i
Arvanid) ile Fatih Devri Üzerine Tetkik ve Vesikalar, pek çok Balkan tarihçisinin
yanlı yorumlarını değiştirdiği gibi Osmanlı Dönemi Balkan Tarihine de çok
önemli katkılar sağlamıştır.
Bu arada Columbia, Princeton, Pennsylvania, Harvard Üniversitelerinde
ziyaretçi profesör olarak dersler veren İnalcık Hoca, 32 yıllık hizmetten sonra
Ankara Üniversitesinden emekli olarak Chicago Üniversitesinde Osmanlı Tarihi
Kürsüsünü kurmuştur. Türkiye’de olduğu gibi A.B.D ve Batı Dünyasında da
yetiştirdiği öğrenciler onun takipçisi olmuşlar ve İnalcık ekolünü
oluşturmuşlardır. 1986 yılında Chicago Üniversitesinden de emekliye ayrılan
Prof. İnalcık, 1993 yılında Bilkent Üniversitesinde Tarih Bölümünü kurmuş ve
halen orada yüksek lisans ve doktora öğrencileri yetiştirmeye devam etmektedir.
Amacının Türk Tarihçiliğini modern tarihçilik düzeyine çıkarmak olduğunu
vurgulayan Hoca, yorulmak bilmeyen çalışmalarının sonucunda 20 kitap ve
300’den fazla makalesiyle modern tarih çalışmalarında çığır açmış ve Türkoloji
çalışmalarını dünyaca saygın bir konuma getirmiştir. Türk tarihinin gerçeklerini
anlatan önemli bir katkısı da Encyclopaedia of Islam’a yazdığı makalelerde
görülmektedir. Bu ansiklopedide İstanbul maddesi dahil Osmanlı sultanlarına ve
ricaline dair 43 makalesi çıkmıştır.
İnalcık, Osmanlı-Türk tarihine yalnız siyasî ve ekonomik konularda değil,
aynı zamanda kültür ve medeniyet tarihinde de orijinal katkılarda bulunmuştur.
Kültür Bakanlığı’nın 2003’de Türkçe ve İngilizce yayınladığı Osmanlı Uygarlığı,
The Ottoman Civilization adlı iki cilt eserin genel editörlüğünü yapmış ve 200
sahifelik bir giriş ile Osmanlı’nın medeniyet tarihine katkıda bulunmuştur. Bu
eser, Sarayevo kitap fuarında en iyi kitap ödülünü almıştır.
Tüm Balkan dillerine ve Arapça’ya çevrilmiş olan, İngiltere ve Amerika’da
3 kere basılan The Ottoman Empire (The Classical Age) ve An Economic and Social
History of the Otoman Empire gibi kitapları bugün dünya üniversitelerinde başlıca
ders kitabı olarak kullanılmaktadır. Osmanlı’nın daha önce hakim olduğu
ülkelerde kitaplarının ders kitabı olarak okutulması ve Osmanlı’nın siyasî,
iktisadî, sosyal tarihi ile uygarlığının Hoca’nın kaleminden tanıtılması bu
ülkelerin Osmanlıya taraflı yaklaşımlarını kökten değiştirmiştir. İnalcık’ın dünya
tarihçileri arasındaki yerini bir kez daha vurgulayan bir eser de, UNESCO’nun
yeniden yayınladığı 1500-1800 tarihleri arasını kapsayan Dünya Tarihinin
5.cildidir; editörlüğünü Halil İnalcık ve Cambridge Üniversitesinden Peter
Burke birlikte yapmışlardır.
İnalcık Hoca, yurt içinde ve dışında bilim dünyasında çok özel bir konuma
sahiptir ve Büyük Türk Tarihçisi olarak tanınmaktadır. Amerika, İngiltere ve
Japonya’da ünlü ansiklopedilerde dünyanın seçkin bilim adamları arasında
sayılarak biyografisine yer verilmiş, Cambridge International Biographical
Center’in ansiklopedisinde XX. Yüzyılın Sosyal bilimlerde 2000 bilim adamı
arasında yer almıştır. Amerikan, İngiliz ve Sırp Akademileri tarafından üye
seçilmiştir ve şimdiye kadar aralarında Atina, İsrail, Romanya, Bulgaristan
olduğu halde on üniversite Fahrî Doktor unvanına layık görmüştür. Pek çok
bilimsel kuruluşun şeref üyeliği yanında, çeşitli kitap ve dergilerin editörü olan
Halil İnalcık’a değişik kuruluşlardan şükran ödülleri de takdim edilmiştir.
Konuşmama bir kaç ünlü yabancı Osmanlı Tarihçisinin Hoca hakkında
sözleriyle son vermek istiyorum:
“Halil Bey bize hem Fuad Köprülü’den hem de doğrudan doğruya
Braudel’den gelen ama yepyeni bir tarih yazım tarzı getirdi. Halil Bey’in Osmanlı
tarihi kitabı artık klasik oldu….” “Onun derslerinde insan kendini bir hakikat
tapınağındaymış gibi hissederdi. Osmanlı dünyası onun gözünde soğuk ve ölü
bir yer değildi. Sanki bütün o kişiler yanındaydılar ve akrabalarıydılar”. Romen
Tarihçi Prof. Mihai Maxim
“1958’de kendisiyle tanıştığımda Fatih Devri Üzerine Tetkikler ve Vesikalar
kitabı yeni çıkmıştı. Bilgisiyle beni büyüleyen bu genç adam Türklere hayranlık
duymamı sağladı. Türkçe öğrenmem ve bu kitabı okumam gerektiğini fark
ettim.” Yunanlı Tarihçi Prof. Elizabeth Zachariadou
“The Ottoman Empire, The Classical Age Osmanlı tarihini öğrenmek isteyen
her öğrenci ve araştırmacı için ilk önce okunması gereken klasik bir eserdir. An
Economic and Social History of the Ottoman Empire, bütün Osmanlı Tarihçilerinin ilk
başvurdukları bir kitaptır. Bütün bunların yanısıra UNESCO tarafından
yayınlanan History of Humanity’nin 5. bölümü için İngiliz Tarihçi Peter Burke
ile birlikte editörlük yapması da Halil İnalcık’ın dünyayı temsil eden bir tarihçi
olarak kabul edildiğini ispat etmektedir.” Japon Tarihçi Prof. Yuzo Nagata
“Bilgisinin çağları kapsayan genişliğine ve tarihin çeşitli alt dallarına
hakimiyetine hayranım. Onun bulunduğu konuma bizim alanda başka kimse
sahip olmamıştır.” Prof. Suraiya Faroqhi
Ve öğrencileri olarak bizler de diyoruz ki Hoca’nın eserlerini önümüze
sermeden Osmanlı Tarihi üzerine kalem oynatmamız mümkün değildir. Ve
kendimizi çok şanslı sayıyoruz.

İlmî cemiyetlerde üyelik
Başkan:
1964 – 1974 Association Internatonale des Etudes du Sud-Est
Européen (president: 1971-1974)
Üye:
1947 – 1980 Türk Tarih Kurumu (Asli Üye)
1960 – Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü
1974 The Royal Historical Society, Londra
1983 Fellow, American Academy of Arts and Sciences
1993 Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurulu
1998 Kültür Bakanlığı 700. Yıldönümü yayın komisyonu
1998 Vakıflar Genel Müdürlüğü Araştırma Kurulu
1998 Princeton Üniversitesi Yakın Doğu Araştırmaları
1998 Institute of Turkish Studies Washington Board of Governors
üyeliği bulunmaktadır.
Şeref Üyesi
1978 The Royal Asiatic Society, Londra
1993 Türkiye Bilimler Akademisi
1994 Middle East Studies Association of USA and Canada (MESA)
1995 American Historical Association
1995 The Nicolas Iorga Historical Institute, Bükreş
1998 Atatürk, Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurulu şeref üyeliği
vardır.
Editör
1969 (T. Halasi-Kun ile beraber) : Archivum Ottomanicum
1980 (Heath Lowry ve Nejat Göyünç ile beraber): Osmanlı
Araştırmaları Dergisi
1998 The Ottoman Empire and its Heritage
1998 (P. Burke ile birlikte) History of Humanity, UNESCO, V. cilt
2001 Osmanlı Uygarlığı Tarihi (Kültür Bakanlığı) editörlükleri
yapmıştır.
HALİL İNALCIK
Ödüller
1956 – 1957 The Rockefeller Foundation Fellowship, bir akademik yıl
Harvard Üniversitesinde Amerikan tarihi için; dönüşte DTC
Fakültesinde Amerikan tarihi okuttu
1986 İslâm Tarih, Sanat ve Kültür Araştırma Merkezi Ödülü
1991 T.C. Dışişleri Bakanlığı Yüksek Hizmet Madalya ve Diploması
1993 Sedat Simavi Vakfı ödülü: Sosyal Bilim alanında yılın en iyi
eseri: Osmanlı İmparatorluğu Toplum ve Ekonomi, İstanbul:
Eren Yayınevi
1995 Titulesco Medal of High Service, Romanya Büyükelçiliği,
Ankara
1998 İstanbul Üniversitesi Türkiyat Enstitüsü ödülü. Bu ödül bizzat
Sayın 9. Cumhurbaşkanımız Süleyman Demirel elile verildi.
2002 T.C. Kültür Bakanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü
2002 The “2002 Soranos Friendship-Award 2002
Şükran Ödülleri
1999 Balıkesir Üniversitesi
2000 Türk Kültürüne Hizmet Vakfı
2002 İslam Konferansı Teşkilatı
2003 Türkiye Yazarları Birliği
2004 Bursa Büyükşehir Belediyesi-Bursa Kültür Sanat ve Turizm
Vakfı “Bursa Ulusal Kültür Yaşamına Katkı Ödülü
2004 Milli Savunma Bakanlığı
2005 Ankara Üniversitesi Mülkiyeliler Birliği
Fahrî Doktara
1986 Boğaziçi Üniversitesi, İstanbul
1987 Atina Üniversitesi, Atina
1992 Selçuk Üniversitesi, Konya
1993 Hebrew University of Jerusalem, Kudüs
1993 University of Bucharest, Bükreş
1995 Uludağ Üniversitesi, Bursa
1986 Chicago Üniversitesi Emeritus Profesörlük

2000 Sofya Üniversitesi tarafından 5 Ekim 2001 tarihinde Sofya’da
Fahri Doktora verildi.
2004 Kırgızistan-Türkiye Manas Üniversitesi Onur Doktorası gibi
çeşitli tarihlerde farklı üniversitelerden fahrî doktora unvanı
aldı.
Yayın Kurulu Üyelik
Turcica (Paris)
Harvard Ukranian Studies (Cambridge)
Internation of Journal of Turkish Studies (Madison)
East European Quarterly (Boulder)
Belgeler, Tarih Kurumu, Ankara
Studia Islamica (Paris)
Doğu-Batı Dergisi (Ankara)
MELEK DELİLBAŞI

Halil İnalcık is the leading historian of the Ottoman Empire. He was born in Istanbul in 1916. He entered Balıkesir Teacher Training School and then Ankara University, Faculty of Language, History and Geography, Department of History (1940). He completed his PhD. in 1943 in the same department. His Ph.D. thesis is on the Bulgarian question in the late Ottoman Empire. He entered the same school as an assistant, then he became assistant professor in 1946 and after his return from teaching in London University for a while, he became a professor in the same department in 1952. He taught in various universities in America as a guest professor. In 1972, he was invited by University of Chicago. Between 1972 and 1993 he taught Ottoman History at the University of Chicago. In 1994, he returned to Turkey and founded history department at Bilkent University where he is still teaching. He was a member and president of many international foundations. He is a member of the Serbian Academy of Sciences and Arts in Department of Historical Sciences.
Personal:
Born in İstanbul, May 26, 1916, of Seyit Osman Nuri, Ayşe Bahriye, married to
Şevkiye İNALCIK, 1943, one daughter, Günhan, 1948.

Address:
Bilkent Üniversitesi
Tarih Bölümü
06533 ANKARA

Work Tel: (312) 290 22 06
Home Tel: (312) 266 50 67
Fax : (312) 290 28 20

Education:
1940 Graduated from Faculty of Letters (Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi), University of Ankara.
Ph. D. in the same Faculty, thesis published under the title “Tanzimat ve Bulgar Meselesi, Ankara 1943. Turksih with a Summary in French (Tanzimat et la Question Bulgare).

Employment:
Assistant Professor, Faculty of Letters, Dep. of History, University of Ankara.
Associate Professor, the same Department.
Professor, Faculty of Letters (DTCF), University of Ankara (Courses; History of the Ottoman Empire, European History, American History).
1972 Professor, Faculty of Political Science, Ankara University (Courses; Ottoman Administrative History of Turkish Revolution).
Professor, Dep. of History, The University of Chicago, Emeritus 1986- (Courses; History of the Ottoman Empire, Ottoman economic and social History).
Professor, Dep. of History, Bilkent University, Ankara (Course; Ottoman History).

Visiting:
Visiting Professor, Columbia University, School of International Affairs, 1953-1954 academic year (Ottoman History).
1967, 1990-1992 Visiting Professor, Princeton University (Ottoman History).
Visiting Professor, Pennsylvania University (Ottoman History).

Memberships, Honors:
Member, The Turkish Historical Society, Ankara.
Member, Committee of South-East European Studies, Turkish Historical Society, Ankara.
1971-1974 President, Association International des Etudes du Sud-Est European Studies, Turkish Historical Society, Ankara.
1974 Corresponding Fellow, The Royal Historical Society, London.
Honorary Fellow, The Royal Asiatic Society, London.
1979 Visiting Directeur d’Etudes assoice a 1’ ecole der Hautes Etudes en Sciences Sociales, Paris.
1983 Fellow, American Academy of Arts and Sciences.
Medal of High Service, Turkish Ministry of Foreign Affairs.
1993 Honorary Member, Turkish Academy of Arts and Sciences.
1993 Member of the High Council, The Atatürk Foundation of Turkish Culture and History, Language, Ankara.
Honorary Membership, Middle East Studies Association America and Canada.
Corresponding Member, The British Academy.
1995 Honorary Membership, American Historical Association.
1995 Honorary Member, The Nicola lorga Historical Institute, Bucharest, Titutescu Medal of High Service, Romanian Embassy, Ankara.

Awards:

* Rockfoller Foundation Fellowship, Harvard University
* Research Centre For Islamic History, Ar and Culture award, Organization of Islamic Conference, İstanbul.
* Prof. Dr. Mustafa Parlar Education and Research Foundation award, Middle East Technical University, Ankara.
* Best work in Social Sciences: Osmanlı İmparatorluğu, Toplum ve Ekonomi, the Sedat Simavi Foundation Award, İstanbul.

Doctor Honoris Causa:

* Boğaziçi University, İstanbul
* University of Athens
* Selçuk Üniversity of Konya
* Hebrow University of Jerusalem
* 1993 University of Bucharest
* 1995 Uludağ University, Bursa

Editor:

* 1968 Co-editor, Archivum Otomanicum, The Hague.
* Co-editor, Journal of Ottoman Studies, İstanbul
* Co-editor, Vol. V. The History of The Scientific and Cultural Development of Mankind, UNESCO.

Editorial Board:

* Turcica (Paris)
* Harvard Ukranien Studies (Cambridge)
* Belgeler (Ankara)
* East European Quarterly (Boulder)
* Studia Islamica (Paris)
* Islamic Studies (Islamabad)

Publications:

* For the period 1940-1986 see Journal of Turkish Studies, Harvard University, Vol. 10, V-XVI.
* 1993 Osmanlı İmparatorluğu, Toplum ve Ekonomi, İstanbul
* 1993 The Middle East and The Balkans under the Ottoman Empire, Bloomington.
* 1994 A Social and Economic History of the Ottoman Empire (editor), Cambridge, CUP.
* 1995 Sources and Studies on the Ottoman Black Sea, Harvard University.

Bu hafta, yukarıdaki başarı listesinde de belirttiğim Prof. Dr. Halil İnalcık hakkında bir şeyler yazmak istedim. Bu vesileyle gazeteci Emine Çaykara’nın İnalcık ile yaptığı söyleşilerden oluşan, 2005’te yayımlanan, birkaç yıl önce okuduğum “Tarihçilerin Kutbu: Halil İnalcık Kitabı” isimli eseri[3] referans alarak birkaç satır yazmayı düşündüm.

Kitabın konusu her ne kadar Halil İnalcık’ın yaşamı olsa da kitabın yazarı, söyleşiyi gerçekleştiren Emine Çaykara hakkında da kendisini tanımayanlar için birkaç cümle söyleyebiliriz. Çaykara, Profesyonel Fransızca rehberlikten Fransızca tercüme çalışmalarına, dergiciliğin neredeyse tüm birimlerinden yazarlığa kadar birçok alanda kendisini ifade etmeye çalışan çok yönlü bir aydınımızdır. Çaykara, 5 telif eseri, 5 de çeviri eseri Türkçemize kazandırmıştır. Bu kitabın dışında da nehir söyleşisi dizisinde daha önceki yıllarda yayımlanan “Oktay Sinanoğlu Kitabı: Türk Aynıştaynı” ve “Muhibbe Darga Kitabı: Arkeoloji’nin Delikanlısı” kitapları bulunmaktadır.

Eser, Önsöz, Halil İnalcık Bibliyografyası, Albüm, Yaşamöyküsü, Ad dizini dışında 11 bölümden oluşmaktadır. Kitapta hocanın çocukluğu, öğrencilik yılları, ailesi, kendisini tarihçi olmaya sevk eden amiller, yurtdışındaki okul ve araştırma yılları, tarihte gezinti olarak muhtelif olay ve olgular hakkında çarpıcı, dolgun bilgiler, dünya tarihçilerinin özellikle de Osmanlı tarihine bakışı hakkında ilginç malumat, öğrencilerinin diliyle “Halil İnalcık” hakkında doyurucu bilgiler sunulmaktadır.

Hoca’nın dünyada akademik kariyerinin yükselmesine ve otorite haline gelmesine rağmen 1973’te yazdığı bir kitabının, 7 dile çevrildikten sonra ancak 2003’te Türkiye’de yayımlandığını öğreniyoruz.(s.160) Dünya çapında sözü geçen araştırmacı ve akademisyen olmak isteyenlere de nasihatte bulunur. 3 batı dilindeki yazıları okuyamayan bir araştırmacının tam bir bilimsel araştırma yapamayacağını vurgular.

Örneğin Bernard Lewis’in üç doğu dilini (Türkçe, Arapça ve Farsça) mükemmel bilip kullandığını belirtir.(s.157) Lewis ile dostluğunun çok iyi olduğunu öğreniyoruz. İnalcık, Lewis ile yaptığı bir şakalaşmayı anlatır. Kanunî, şeyhülislamı Ebusuud Efendiyle aynı yaşta olduğu için ona “Sinde sindaşım, dünyada yoldaşım, ahrette kardeşim” dermiş. Lewis de Kanunî’nin sözünü tekrarlayarak “yaşta yaştaşım, ahrette kardaşım” deyince İnalcık Hoca “Valla güzel, yaşta yaşıtız, ama ahrette cennette mi yoksa cehennemde mi beraber olacağız” demiş. (s.159)

İnalcık şöhretli tarihçi olmasını Osmanlı arşivlerine borçlu olduğunu söyler.

Halil Bey, Yunanlı tarihçilerin Osmanlı yönetimine karşı önyargı yüklü olduğunu, hiçbir Yunanlı tarihçinin Osmanlı devri hakkında müspet şeyler söylemeyeceğini vurgular.(s.251) Yunanlıların kendilerini Bizans’ın varisi olarak gördüğünü, sıradan bir Yunanlı ile konuşulduğu takdirde “Megali İdea”, Bizans’ı ihya etmek”, İstanbul patrikliğinde Bizans’tan beri devamlılık ve evrensellik iddialarını duyabileceğimizi söyler.(s.179)

Halil Hoca 32 yıl çalıştıktan sonra 1972’de Ankara Üniversitesi DTCF’den emekli olur. Daha sonra Amerika Chicago Üniversitesi tarih bölümünde çalışmaya başlar. Burada da 21 yıl çalıştıktan sonra Türkiye’ye döner. 1993 yılından itibaren de Bilkent Üniversitesi’nde çalışmalarına devam eder. Galiba 2004 yılında öğretmenliğe noktayı koyar. Akademik çalışmalarını makale yazarak, konferans ve panellere katılarak halen devam ettirmektedir. 64 yıl akademide öğretmenlik yapan, 94 yaşına rağmen halen çalışan İnalcık Hocayı ideallerinin zinde ve diri tuttuğunu söyleyebiliriz. Eski öğrencisi Prof.Dr. Mihail Maxim, hocanın bu yaşta tarih çalışmalarına devam etmesini şöyle yorumlamaktadır: “…Biz tarihçilerin beyni, tarihi canlandıran bir cihaza bağlı ve daima çalışıyor…Yaş itibariyle bazı şeyleri unutabiliriz ama I. Murad’ın ne yaptığını, eski tarihleri hiç unutmuyoruz. Hoca da öyle, Osmanlı tarihinin olaylarını, resimlerini unutmuyor. Halil Bey’in ansiklopedik bir ufku vardır, Rönesans insanları böyleydi, Nicolai Yorga aynı tipteydi. Hiç durmadan arı gibi bir şeyler yazıyor, tarihi yazarken sadece kendine ait olan tarlayla uğraşmıyor; eski Yunan, Grek-Roma kültürü ile de ilgileniyor.”(s.510)

DEĞERLENDİRME

İnsanlarımızın büyük çoğunluğunun her geçen gün emeklilik hesabı yaptığı bir dönemde, zamanını verimli kullanarak bir insan ömrüne onlarca ömür sığdıran insanlara gıpta etmişimdir. Özellikle de günümüz gençlerinin ve öğrencilerinin model sıkıntısı çektiği böylesi dönemlerde, 94 yaşında hâlâ okuyan, yazan, konferans veren, sempozyuma katılan Halil İnalcık gibi beyinlerimizin yaşamında, ders ve ibret almak isteyen herkese veriler olduğunu düşünmekteyim. Son olarak Hocaya Allah uzun ömürler versin diyerek satırlarımı noktalıyorum.

Elisha Graves Otis

abdelk — Sat, 27 Feb 2010 21:17:59 +0000

Elisha Graves Otis, (doğum. 3 Ağustos 1811, Halifax-Vermont – ö. 7 Nisan 1861) . Asansör güvenlik cihazının mucidi.
19 yaşında evden ayrıldı ve Troy-New York’a yerleşti. İlk güvenli asansörlerini 1853′de sattı. Otis’in ölümünün ardından, oğulları Charles ve Norton, 1867′de Otis Brothers şirketini kurdular. Büyüyerek Otis Elevator Company adını alan şirket, günümüzde United Technologies Corporation’ın bir bölümüdür.
Elisha Graves Otis isminin bugün, yolcu asansörü ile eş anlamlı olmasının sebebi, onun, zamanında bir efsane olmasıydı. 1854 Mayısında, Otis New York Crystal Palace’da “Geliştirilmiş asansör”ünü sergiledi. Tanıtım sırasında, platform yüklendi, yükseltildi ve sonra askı halatı kesilerek, platform serbest düşmeye bırakıldı. Kalabalığın bakışları altında platform düşmedi ve frenledi. Böylece sistemin emniyetle kullanılabileceği ispatlandı. New York Tribune “ilim, endüstri ve buluş” diye başlık attı.
Elisha Graves Otis “Paraşüt deneyi yapılan Asansör” Kesilen halatın ucu üstte görünüyor
Elisha Graves Otis invented the first safe elevator system and in 1853 founded what is still the world’s largest and best-known elevator manufacturing company. He grew up on a farm in Vermont, and after a few failed business ventures Otis moved to New York in 1845. He worked as a master mechanic in a bedstead factory, where he earned a reputation as an inventive tinkerer. He began working for Maize & Burns, a bed company in Yonkers, New York, in 1852 and it was there he came up with an elevator brake, a spring mechanism that would trigger teeth on the edges of the car and stop it from falling, should the hoisting cables fail. When sales dried up after his first year in business, Otis demonstrated his invention in 1854 at a fair in New York’s Crystal Palace. The publicity stunt — he was raised in an elevator and then cut the cables with an axe or saber (reports vary) — kick-started sales and kept the Otis Elevator Company afloat. Otis died in a diphtheria epidemic in 1861, before he could witness the worldwide success of his invention. His sons, Charles and Norton, took over the business and became Otis Brothers & Company (1864) and, later, Otis Elevator Company (1898).

Extra credit: Otis Elevator Company, a wholly owned subsidiary of the United Technologies Corporation since 1976, has more than 1.8 million elevators in operation worldwide… Norton Otis served two terms in the U.S. House of Representatives as a congressman from New York (1901-03 and 1905-07).

Fuat Sezgin, Bilim tarihi, İstanbul İslam Bilim Teknoloji Müzesi

abdelk — Tue, 29 Sep 2009 21:05:14 +0000

Hayatı Prof.Dr.Fuat Sezgin 24 Ekim 1924’te Bitlis’te doğdu. 1943-1951 yılları arasında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Şarkiyat Enstitüsü’nde İslami Bilimler ve Orientalistik alanında öncü bir yere sahip olan Alman orientalist Hellmut Ritter (1892 – 1971)’in yanında öğrenim gördü. Hocasının, bilimlerin temelinin İslam bilimlerine dayandığını söylemesiyle bu alana yöneldi. 1954′te Arap Dili ve Edebiyatı bölümünde Buhari’nin Kaynakları adlı doktora tezini tamamladı. Bu teziyle o, hadis kaynağı olarak İslam kültüründe önemli bir yere sahip olan Buhari (810-870)’nin biraraya getirdiği hadislerde bilinegeldiğinin aksine sözlü kaynaklara değil İslam’ın erken dönemine, hatta 7. yüzyıla kadar geri giden yazılı kaynaklara dayandığı tezini ortaya attı. Bu tez Avrupa merkezli orientalist çevrelerde hala tartışılmaktadır. 1954 yılında İslam Araştırmaları Enstitüsü’nde doçent oldu. Burada Zeki Velidi Togan ile çalıştı(izafet.Com)

İslam Bilim Teknoloji Tarihi Müzesiİstanbul Büyükşehir Belediyesi dünyanın ilk “İslam Bilim Teknoloji Tarihi Müzesi”ni Gülhane Parkı’nda kurdu. Kendi türünde dünyada bir ilk olan İslam Bilim ve Teknoloji Tarihi Müzesi, İslam kültür çevresinin bilim dünyasına ve modern bilimin oluşumuna katkıları hakkında genel bir bakış sunacak.
hayatı, Avrupada yaşadıkları, bilim tarihindeki düzeltmeleri

27 Mayıs 1960 askeri darbesi sırasında üniversiteden uzaklaştırılan ve 147’likler diye bilinen akademisyenler arasındaydı. 1961 yılında Almanya’ya giden Fuat Sezgin Frankfurt Üniversitesi’nde ilkin misafir doçent olarak dersler verdi. 1965 yılında Frankfurt Üniversitesi’nde profesör oldu. Oradaki bilimsel çalışmalarının ağırlık noktası Arap-İslam kültür çevresinde tabii bilimler tarihi alanı olmuştur ve bu alanda 1965 yılında habilitasyon çalışmasını yapmıştır. Henüz İstanbul’da iken başladığı 7./14. yüzyıldan itibaren gelişen Arap-İslam edebiyatı tarihi çalışmasına (Geschichte des arabischen Schrifttums) Almanya’da da devam ederek, orientalistik çalışmaları için kaynak eser haline gelmiş ve hala aşılamamış 13 ciltlik eserinin ilk cildini 1967 son cildini ise 2000 yılında yayınladı. Geschichte des arabischen Schrifttums İslam’ın ilk döneminde uğraşılmış, dini ve tarihi edebiyattan coğrafya ve haritacılığa kadar bütün ana ve yan bilim dallarını konu edinmektedir. Prof. Sezgin Suudi Arabistan Kral Faysal Vakfı’nın İslami bilimler ödülünü 1978 yılında ilk alan kişidir. Bu ve başka desteklerle Sezgin, 1982 yılında J.W.Goethe Üniversitesi’ne bağlı Arap-İslam Bilimleri Tarihi Enstitüsü’nü ve 1983’de buranın müzesini kurdu, buranın halen direktörlüğünü yürütmektedir. Enstitüye bağlı olarak kurduğu müzede Sezgin, İslam kültür çevresinde Müslüman bilginler tarafından yapılmış aletlerin ve bilimsel araç ve gereçlerin yazılı kaynaklara dayanarak yaptırdığı numunelerini sergilemektedir. Müzede bulunan objeleri tanıtmak ve İslam kültür çevresindeki bilimsel gelişmeyi göstermek için hazırladığı Wissenschaft und Technik im Islam isimli kataloğu 2003 yılında yayınladığı. Fransızcası da yayınlanmış olan bu kataloğun Arapça, İngilizce ve Türkçesi yayınlanmak üzeredir.
Ödülleri
Kral Faysal Ödülü (1978)
Frankfurt am Main Goethe Plaketi (1980)
Almanya 1. Derece Federal Hizmet Madalyası (1982)
Almanya Üstün Hizmet Madalyası (2001)
İran İslami Bilimler Kitap Ödülü (2004)

Üyelikleri
Arap Dili Akademisi (Kahire)
Arap Dili Akademisi (Şam)
Fas Kraliyet Akademisi (Rabat)
Arap Dili Akademisi (Bağdat)
TÜBA (Türkiye Bilimler Akademisi) şeref üyeliği
Yayınları
60 yılı aşkın bir süredir bilim tarihi çalışmalarını yürütmekte olan Prof Dr. Fuat Sezgin’in başyapıtı olan Geschichte des Arabischen Schrifttums (GAS) isimli 13 ciltlik eserinin işlediği konular şunlardır:
Cilt 1, Leiden 1967: Kur’an bilimleri, hadis, tarih, fıkıh, kelam ve tasavvuf. (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
Cilt 2, Leiden 1975: Edebiyat / Şiir (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
Cilt 3, Leiden 1970: Tıp, Farmakoloji, Zooloji, Veterinerlik (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
Cilt 4, Leiden 1971: Simya, Kimya, Botanik, Ziraat (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
Cilt 5, Leiden 1974: Matematik (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
Cilt 6, Leiden 1978: Astronomi (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
Cilt 7, Leiden 1979: Astroloji, Meteoroloji ve ilgili bilimler (yaklaşık 430/1038 yılına kadar) Cilt 8, Leiden 1982: Leksikografi (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
Cilt 9, Leiden 1984: Gramer (yaklaşık 430/1038 yılına kadar)
Cilt 10, Frankfurt 2000: İslam’da matematiksel coğrafya ve haritacılık ve bu bilimlerin Avrupa’da devamı
Cilt 11, Frankfurt 2000: İslam’da matematiksel coğrafya ve haritacılık ve bu bilimlerin Avrupa’da devamı
Cilt 12, Frankfurt 2000: İslam’da matematiksel coğrafya ve haritacılık ve bu bilimlerin Avrupa’da devamı, haritalar,
1984 yılından beri yayınlanmakta olan Zeitschrift für Geschichte der arabisch-islamischen Wissenschaften isimli dergi,
Fuat Sezgin’in İslam bilimler tarihinde eşsiz bir yere sahip olan bir diğer çalışması ise Coğrafya, Avrupalı seyyahların Seyahatnameleri, Matematik ve Astronomi, Tıp, Felsefe, Müzik, Nümizmatik, Tarih yazımcılığı ve bilimler tasnifi ve diğer konularda yazılmış orijinal eserlerin tıpkıbasımlarını ve bu konuda araştırmalar yapmış olan batılı bilim adamlarının çalışmalarının yeniden basımlarını içeren seriler halinde 1300 cilt civarındaki yayınları,
Enstitü Müzesi’nin objelerinin tanıtımını ve İslam kültür çevresindeki bilimsel geliştirmeyi göstermek için hazırladığı Wissenschaft und Technik im Islam (İslam’da Bilim ve Teknik) adlı katalog çalışması

Önümüzdeki aylarda açılacak müzede Müslüman bilginlerin kurdukları rasathaneler, hastaneler, kimyasal düzenekler ve üniversiteler gibi kurumsal eserler görsel olarak yer alıyor. Ayrıca İslam’ın bilgi ve bilgi teorisi merkezli yaklaşımının, kazanımlarının örnek modelleri müzede en belirgin bir şekilde tanıtılacak. Bütün bu başarılar ve kazanımların yaklaşık bin yıl önce bilim dünyasının hizmetine sokulduğunu bilmek, İslam kültürünün de bilim tarihi yazımında göz önünde bulundurulması gerekliliğini ispatlayacak değerde.
Batı merkezli bilimler tarihi, genel olarak İslam medeniyet ve kültürünün bilimler tarihindeki başarılarını, rolünü ve kazanımlarını göz önünde bulundurmuyor. Bu çalışmalar, 15. ve 16. yüzyılda Avrupa’da gerçekleşen bilimsel başarıların öncüllerini Antik Yunan ve Roma ile ilişkili olarak sunuyor. Geri kalan birkaç istisna çalışmada ise İslam Medeniyeti, Antikçağ ile modern çağ arasında “bir taşıyıcı” olarak tasavvur ediliyor. İşte İstanbul İslam Bilim ve Teknoloji Tarihi Müzesi’nin kuruluşunun temelinde tarih boyunca Müslümanların medeniyete yaptığı katkıları açığa çıkarmak ve bunların bilinmesini sağlamak yatıyor.
Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın işleteceği müze, TÜBİTAK, TÜBA (Türkiye Bilimler Akademisi), İstanbul Büyükşehir Belediyesi ile Frankfurt Üniversitesi’nden Prof. Dr. Fuat Sezgin’in katkılarıyla oluşturuldu. Müzede ilk etapta 140 eser sergilenecek ve zaman içerisinde bu eserler 800’ü bulacak. Müzenin içerisinde ayrıca Bilimler Tarihi Kütüphanesi de yer alacak.

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Sur–u Sultanî içinde yer alan Has Ahırları’nı müze olarak kullanılmak üzere 10 yıl süreyle Kültür Bakanlığı’nın kullanımına verdi. Gülhane Parkı’nda kurulan “İstanbul İslam Bilim ve Teknoloji Tarihi Müzesi” 3 bina içinde 3 bin 550 metrekareyi kapsıyor.
Müze tamamen açıldıktan sonra projenin 2. aşamasında, sergilenen eserlerin TÜBİTAK tarafından çocuklar için interaktif ortamda küçük maketlerinin yapılması planlanıyor. Çalışma çocuklara yönelik motive edici bir girişim olarak ifade ediliyor. Devam eden “Gülhane Parkı Tarihi Yapıların Onarımı ve Restorasyonu ile 1.Etap Çevre Düzenlemesi Tamamlama İnşaatı” çerçevesinde, “İstanbul İslam Bilim ve Teknoloji Tarihi Müzesi” binaları da dahil olmak üzere 2007 yılı birim fiyatlarıyla 23 milyon 67 bin 416 YTL harcandı.

Müzenin kurucularından Prof. Dr. Fuat Sezgin hakkında bilgi

50 yılı aşkın bir süredir İslam Bilimleri Tarihi araştırması yapan Prof. Dr. Fuat Sezgin, bilimler tarihi konusunda dünyanın önde gelen otoriteleri arasında. Prof. Dr. Fuat Sezgin, Doğubilimi ve Türkoloji üzerine çalışmalar yapan bilim adamı Carl Brockelmann’ın “GAL, Arap Edebiyatı Tarihi” ve “İslâm Milletleri ve Devletleri Tarihi” gibi çalışmalarındaki eksiklikleri fark etti ve bunları tamamlamak maksadıyla 1954 yılında İslâm Bilim Tarihi ile ilgilenmeye başladı. 1982’de J.W.Goethe Üniversitesi Arap-İslam Tarihi Enstitüsü’nü ve 1983’de buranın müzesini kurdu.

Heinrich Rudolf Hertz, (d. 22 Şubat 1857, Hamburg – ö. 1 Ocak 1894, Bonn)

abdelk — Tue, 05 May 2009 21:47:14 +0000

Heinrich Rudolf Hertz, (d. 22 Şubat 1857, Hamburg – ö. 1 Ocak 1894, Bonn). Alman fizikçi.
Berlin Üniversitesi’nde Helmholtz ve Kirchoff’un yönetimi altında fizik çalıştı. 1885′de Karlsruhe Üniversitesi’nde Fizik Profesörü unvanını aldı. Orada, 1888′de kendisinin en önemli başarısı olan radyo dalgalarını keşfetti. 1889′da Bonn Üniversitesi’nde fizik profesörü olan Rudolf Clausius’un yerine geçti. Katot ışınlarının belli metal filmlerden geçişini içeren deneyleri, katot ışınlarının parçacık olmaktan çok dalga tabiatlı oldukları sonucu doğurdu. Radyo dalgalarının keşfi, oluşumlarının gösterilmesi ve hızlarının tayini Hertz’in çok sayıdaki başarılarından bazılarıdır. Bir radyo dalgasının hızının ışık hızı ile aynı olduğunun bulunmasından sonra, Hertz, radyo dalgalarının ışık dalgaları gibi yansıma, kırılma ve girişim yapabildiklerini gösterdi. Kısa yaşamı boyunca bilime birçok katkı yaptı. Saniye başına titreşim olarak tanımlanan hertz, onun ismi ile anılmaktadır.
Electromagnetic research
Hertz helped establish the photoelectric effect (which was later explained by Albert Einstein) when he noticed that a charged object loses its charge more readily when illuminated by ultraviolet light. In 1887, he made observations of the photoelectric effect and of the production and reception of electromagnetic (EM) waves, published in the journal Annalen der Physik. His receiver consisted of a coil with a spark gap, whereupon a spark would be seen upon detection of EM waves. He placed the apparatus in a darkened box to see the spark better. He observed that the maximum spark length was reduced when in the box. A glass panel placed between the source of EM waves and the receiver absorbed ultraviolet radiation that assisted the electrons in jumping across the gap.

Through experimentation, he proved that transverse free space electromagnetic waves can travel over some distance. This had been predicted by James Clerk Maxwell and Michael Faraday. With his apparatus configuration, the electric and magnetic fields would radiate away from the wires as traverse waves. Hertz had positioned the oscillator about 12 meters from a zinc reflecting plate to produce standing waves. Each wave was about four meters. Using the ring detector, he recorded how the magnitude and wave’s component direction vary. Hertz measured Maxwell’s waves and demonstrated that the velocity of radio waves was equal to the velocity of light. The electric field intensity and polarity was also measured by Hertz. (Hertz, 1887, 1888).
The Hertzian cone was first described by Hertz as a type of wave-front propagation through various media. His experiments expanded the field of electromagnetic transmission and his apparatus was developed further by others in the history of radio. Hertz also found that radio waves could be transmitted through different types of materials, and were reflected by others, leading in the distant future to radar.

André Marie Ampère (1775-1836)

abdelk — Tue, 05 May 2009 21:33:48 +0000

Elektromanyetizmayı ilk bulan kişiler arasında gösterilir. Elektrik akımı birimi Amper onun adına ithafen verilmiştir.
Ampere Lyon’da doğdu. Babası ona Latince öğretmek istiyordu ancak matematiğe olan ilgisini ve yatkınlığını görünce vazgeçti. Ancak Ampere, Latincesini, Euler ve Bernoulli’nin konularını izleyip uzmanlaşacak derecede ilerletti.
1799′da Julie Carron ile evlendi. 1796′yı izleyen yıllarda Lyon’da özel matematik, kimya ve dil dersleri verdi. 1801′de bir fizik ve kimya profesörü olarak Bourg’a taşındı. Hasta eşini ve küçük oğlunu (Jean Jacques Ampère) Lyon’da bıraktı. Eşi 1804′te öldü. Aynı yıl Ampere, Lyon Lisesinde matematik profesörü oldu.

André Marie Ampère (1775-1836), French scientist, known for his important contributions to the study of electrodynamics. Ampère, the son of a Lyon city official, was born in Polémieux-au-Mont-d’Or, near Lyon. The ampere, the unit of electric current, is named after him. His electrodynamic theory and his views on the relationship of electricity and magnetism were published in his Recueil d’observations électrodynamiques (Collection of Observations on Electrodynamics, 1822) and in his Théorie des phénomènes électrodynamiques (Theory of Electrodynamic Phenomena, 1826). Ampère invented the astatic needle, which made possible the modern astatic galvanometer (see Electric Meters). He was the first to show that two parallel conductors carrying currents traveling in the same direction attract each other and, if traveling in opposite directions, repel each other.
1809′da Paris Politeknik okulunda matematik profesörü olarak göreve başladı ve bilimsel çalışmalarını sürdürdü. 1814′de enstitü üyeliğine kabul edildi. Elektrik ile manyetizma arasındaki ilişki ve dolayısıyla elektromanyetizma bilimi (kendi deyişiyle “elektrodinamik”) ile çok yakından ilgileniyordu. 11 Eylül 1820′de Örsted’in, Volta akımına maruz kalan bir iğnenin manyetikleştiğini keşfettiğini öğrendi. Aynı ayın 18′inde akademiye, bu ilişkili kavramlar hakkında oldukça açıklayıcı bir makale sundu.
Yalnızca elektromanyetizma kavramını açıklayan matematik teorileri oluşturmakla kalmadı ve pek çok yenilerini de öne sürdü. Marseille’de öldü, cenazesi Paris’te gömülüdür. Ölümünden 45 yıl kadar sonra matematikçiler tarafından resmen tanınmıştır.

Georg Simon Ohm (1787-1854)

abdelk — Tue, 05 May 2009 21:23:28 +0000

Georg Simon Ohm 16 mart 1787 de Earlangen Bavaira da doğan bir alman fizikçidir.Bir çilingirin oğlu olan Alman fizikçi George Simon Ohm, babasının yanında çalıştıktan sonra Köln’deki Cizvitler Koleji’nde ve Berlin Harpokulu’nda matematik ve fizik öğretmenliği yaptı; Köln, Nürnberg ve Münih üniversitelerinde profesörlük yaptı.Ohm lise öğretmenliği yaparken daha önceden Alessandro Volta tarafından bulunan elektrokimyasal hücreler üzerine çalışmaya ve araştırma yapmaya başladı.Georg Simon Ohm (1787-1854), German physicist, best known for his research on electrical currents. He was born in Erlangen and educated at the University of Erlangen. From 1833 to 1849 he was director of the Polytechnic Institute of Nürnberg, and from 1852 until his death he was professor of experimental physics at the University of Munich. His formulation of the relationship between current, electromotive force, and resistance, known as Ohm’s law, is the basic law of current flow. The unit of electrical resistance was named the ohm in his honor.

Kendi ekipmanlarını kullanıp araştırma yapması sırasında bir telden geçen akımın, geçtiği alanla doğru orantılı ve uzunluğuyla ters orantılı olduğunu buldu.Bu deney sonuçlarını kullanarak Ohm, gerilim akım ve direnç arasında ki bağlantıyı buldu.Bu denklem oldukça büyük bir gelişmeydi, çünkü elektrik devrelerinin analizlerinin yapılmasının başlangıcını ve temelini oluşturuyordu.Fakat maalesef Ohm 1827 de bu buluşunu yayınlayınca, kolej de kabul görmedi. ve OHM lise öğretmenliği pozisyonundan istifa etmeye zorlandı. ve ohm yoksulluk içinde yaşadı,
1830’da A.C. Becguell’in çalışmalarından habersiz olarak pillerdeki kutuplama olayını açıkladı. 1843’te insan kulağının çeşitli titreşimler arasında, sinüsoidal titreşimleri ayrıt ederek algılayabileceğini ispatladı ve canavar düdüklerinin teorisini kurdu.
1833 de Nüremberg de profesörlük pozisyonuna kabul edilinceye kadar bu yoksul hayatı devam etti. bu ohm için çok iyi bir gelişmeydi, zaten bu zamana kadar çalışıp çabaladığı hayatı boyunca bir üniversite görevi yoktu.

1826’da Georg Simon Ohm un bulduğu ve bugün OHM Kanunu olarak bilinen,

I = V / R

formülü tüm elektrik devrelerinin temelini oluşturmuştur.

Daha sonra bir elektrik devresinde elektromotor gücünün dağılımını keşfederek direnç, elektromotor kuvveti ve akım şiddeti arasındaki bağlantıyı buldu.